
Και ούτε αν Σε αγάπησα ποτέ ξέρω με σιγουριά.

Λάτρεψα το ταλέντο που λάτρευες
αλλά δεν είχες,

το παιδί που έδειχνες
αλλά δεν ήσουν

και τα πράγματα που εξ αφορμής σου
τη ζωή μου άλλαξαν.

Πάνω απ' όλα όμως λάτρεψα τη σημασία που είχες για μένα και ας μην ήσουν εσύ αυτός.

Γιατί εσύ μωρό μου,
ήσουν ένα σώμα προκλητικό για τη φαντασία.

Το σώμα από μόνο του δεν φτάνει.
Ούτε μπορείς να το προδώσεις

αφήνοντας το έκθετο να αποκαλύψει την ανθρώπινη πεζότητα και γύμνια.

Το πάθος είναι η πιο έμμονη από τις έμμονες ιδέες
και αν έπεσα στα γόνατα
στη θέα και μόνο του σώματος σου

- στα γόνατα σου και όχι αλλού -
είναι επειδή η σημασία του πάθους,

και όχι μόνο του πάθους αλλά
και του πιο απλού κοινότοπου έρωτα,

ήταν πάντα ανέφικτη για μένα.

Δεν με αγάπησε ποτέ κανένας,

δεν αγάπησα,

δεν επρόκειτο να αγαπηθώ.

Από όλους τους σχετικά ανέφικτους,

τους μέτριους έρωτες
επέλεξα το σπάνιο,
το ολοκληρωτικά ανέφικτο,

το απελπισμένο πάθος.

Το πάθος μου για Σένα
τον μακρινό και αδιάφορο.

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ
ΑΘΩΟΣ ΣΑΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ
1 Χρυσαλλίδες...:
Σκέφτομαι... Στη βαθιά ζέστη να τρέχει με τρόμο σους διαδρόμους του παλατιού, να αγγίξει το ύστατο μαχαίρι. Με πάθος να το αρπάζει το μάτι του ολόκληρο. Κοιτά κατά πάνω να υψωθεί η όψη του. Να ζητήσει αυτό το δάκρυ του να ριζώσει στις πέτρες απ' τα σύννεφα. Και τρέχει να δει τη γυναίκα. Ανοίγει στα κρυφά τη πόρτα και τη βλέπει μέσα στο σκοτάδι. Της αφήνει στο σώμα:
στο είχα πει αγάπη μου. Της λέει...
Υγ: Είσαι ένα από τα λιγοστά πρόσωπα που γνωρίζω ότι βλέπεις τη καθαρότητα του Χειμωνά
Δημοσίευση σχολίου