ΤΟ ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΟ του Μπέκετ μου

ΠόΤΕ ΠΕΘΑΝΑ ΔΕΝ ξΕΡΩ

Έμενα πάντα με την εντύπωση πως πέθανα γέρος γύρω στα ενενήντα χρόνια, και τι χρόνια, κι ότι το μαρτυρά το σώμα μου,

από την κορυφή ως τα νύχια। Μονάχος στο παγωμένο κρεβάτι απόψε

νιώθω πως θα είμαι μεγαλύτερος από τη μέρα , τη νύχτα που πάμφωτος έπεσε πάνω μου ο ουρανός,

έβλεπα από τα πρώτα μου αβέβαια βήματα στη μακρινή γη, εκείνος ήταν। Γιατί απόψε τρομοκρατούμαι ακούγοντας τον εαυτό μου να αποσυντίθεται, και περιμένοντας τις μεγάλες κόκκινες παύσεις της καρδιάς,



τις ρήξεις του παχέος εντέρου, τις δολοφονίες που αργά εκτελούνται στο κρανίο μου,


τις επιθέσεις στα ακλόνητα υποστυλώματα και των πτωμάτων τη λαγνεία Θα διηγηθώ λοιπόν στον εαυτό μου μια ιστορία,



θα επιχειρήσω να διηγηθώ στον εαυτό μου μια άλλη ιστορία, μήπως και τον ηρεμήσω,



αν και είναι εκεί που νιώθω πως θα είμαι γέρος, γέρος, ίσως και μεγαλύτερος από τη μέρα όταν έπεσα φωνάζοντας ΒΟΗΘΕΙΑ και ήρθε


Εκτός κι αν μέσω αυτής της ιστορίας επιστρέφω στη μετά θάνατον ζωή



Όχι , δεν είναι του τύπου μου να επιστρέφω στη μετά θάνατον ζωή।
Τι μ' έπιασε και ξεσηκώθηκα αφού δεν ήταν ψυχή εκεί। Κανείς δεν με έδιωχνε। ψυχή δεν υπήρχε । Μοιάζει με τρώγλη τούτο που βλέπω τίγκα στα κονσερβοκούτια। Μολονότι δεν βρισκόμαστε στην εξοχή



ίσως κα να είναι απλώς ερείπια, μια ερειπωμένη έπαυλη στα περίχωρα της πόλης, σε κάποιον αγρό।



τόσα καταλύματα που έχω αλλάξει στην πορεία της συντριβής μου, δύσκολα ξεχωρίζω τις τρώγλες από τα ερείπια। ΟΜΩΣ ήταν πάντα ή ίδια πόλη



ΕΓΩ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΟΥ ΧΡΟΝΩΝ ΓΝΩΡΙΖΩ



θα έχω δει και την άλλη αν και δεν το πολυπιστεύω। Ό,ΤΙ λέω ακυρώνεται εκτός κι αν δεν είπα τίποτα।


Μπορεί να πεινούσα


ή να με παρέσυρε ο καιρός




SAMUEL BECKETT

• The Calmative (1946)