ΚΥΒΕΛΗΣ ΕΠΕΚΕΙΝΑ - de profundis

Ο Αρχιμάστορας Σόλνες --- {Χίλντα}

2011-11-28T04:35:00.014+02:00

ΣΟΛΝΕΣ Ονειρεύεστε συχνά ;
ΧΙΛΝΤΑ Σχεδόν πάντα.
ΣΟΛΝΕΣ Και τι ονειρεύεστε συνήθως ;
ΧΙΛΝΤΑ Δεν θα σας πω ακόμα . Ίσως κάποτε.

ΧΙΛΝΤΑ Μα ήταν τόσο ωραίο και συναρπαστικό ! Δεν το χώραγε ο νους μου ότι μπορούσε κάποιος να χτίσει ένα τόσο ψηλό καμπαναριό ! Κι ότι ανεβήκατε στην κορφή.... εσέις ο ίδιος ... χωρίς να ζαλιστείτε ούτε τόσο δα... Αυτό ήταν το πιο μαγευτικό - μόνο που το σκεφτόμουνα με έπιανε ζάλη.

ΣΟΛΝΕΣ Και πως είστε τόσο βέβαιη πως δεν με έπιασε κι εμένα - ;
ΧΙΛΝΤΑ Ζάλη; Το ήξερα ! Το νιωθα μέσα μου βαθειά. Αλλιώς πώς θα τραγουδούσατε εκεί ψηλά ;
ΣΟΛΝΕΣ Τραγουδούσα ; Εγώ ;
ΧΙΛΝΤΑ Και βέβαια εσείς !
ΣΟΛΝΕΣ Σ όλη μου τη ζωή δεν έχω πει ούτε μια νότα.
ΧΙΛΝΤΑ Κι όμως ! Η φωνή σας αντηχούσε στον άνεμο σαν άρπα
ΣΟΛΝΕΣ Πολύ αλλόκοτα όλα αυτά

ΧΙΛΝΤΑ Όμως .... το πιο σπουδαίο έγινε μετά
ΣΟΛΝΕΣ Το πιο σπουδαίο ;
ΧΙΛΝΤΑ Μη μου πείτε ότι πρέπει να σας το θυμίσω κι αυτό ;
ΣΟΛΝΕΣ Θα με υποχρεώνατε
ΧΙΛΝΤΑ Δεν θυμάστε το δείπνο στη λέσχη ;
ΣΟΛΝΕΣ Α ναι. Θα έγινε το ίδιο βράδυ γιατι το άλλο πρωί έφυγα.
ΧΙΛΝΤΑ Και μετά τη λέσχη, ήρθατε σπίτι μας.
ΣΟΛΝΕΣ Ε λοιπόν έχετε δίκιο , δεσποινίς Βάνγκελ..... Είναι καταπληκτικό πως θυμάστε τόσες λεπτομέρειες..
ΧΙΛΝΤΑ "λεπτομέρειες" ; Έτσι τις λέτε εσείς ; Κι ότι βρεθήκαμε μόνοι στο δωμάτιο οι δυο μας , "λεπτομέρεια" είναι κι αυτό ;
ΣΟΛΝΕΣ Μόνοι ;
ΧΙΛΝΤΑ Τότε δεν με είπατε "διαβολάκι" -
ΣΟΛΝΕΣ Δεν - ;
ΧΙΛΝΤΑ Μου είπατε πόσο μου πηγαίνει το άσπρο μου φόρεμα. Και πως μοιάζω με μικρή πριγκίπισσα.

ΣΟΛΝΕΣ Κι έτσι θα ήταν δεσποινίς Βάνγκελ. Ένιωθα τόσο ανάλαφρος κι ελεύθερος εκείνη την ημέρα.
ΧΙΛΝΤΑ Κι έπειτα, μου είπατε "Όταν μεγαλώσεις θα γίνεις η πριγκίπισσα μου "
ΣΟΛΝΕΣ Είπα εγώ τέτοιο πράγμα ;
ΧΙΛΝΤΑ Αμέ ! Τότε σας ρώτησα πόσο θα έπρεπε να περιμένω . Κι εσείς μου απαντήσατε πως θα γυρίσετε σε δέκα χρόνια - σαν τελώνιο- και θα με πάρετε μαζί σας ! Στην Ισπανία ή κάπου αλλού ! Και πως θα μου χαρίσετε ένα βασίλειο !
ΣΟΛΝΕΣ Ένα καλό δείπνο σε κάνει πάντα γεναιόδωρο ! Μα αλήθεια τα είπα εγώ όλα αυτά ;
ΧΙΛΝΤΑ Κατά λέξη! Και μου είπατε ακόμα και πώς θα το λέγανε το βασίλειο μας !
ΣΟΛΝΕΣ Α ! Πώς ;
ΧΙΛΝΤΑ "Βασίλειο της Μηλόπιττας" !
ΣΟΛΝΕΣ Πολύ ορεκτικό όνομα !
ΧΙΛΝΤΑ Εμένα δεν μου άρεσε καθόλου. Μου φάνηκε πως με κοροιδεύατε .

ΣΟΛΝΕΣ Απορώ πώς σας πέρασε τέτοια ιδέα!
ΧΙΛΝΤΑ Μπορεί να έκανα λάθος ! Αν μάλιστα λογαριάσουμε τι κάνατε μετά !
ΣΟΛΝΕΣ Για τ' όνομα του Θεού τι άλλο έκανα "μετά" ;
ΧΙΛΝΤΑ Κι αυτό το ξεχάσατε ; Δεν σας πιστεύω ! Είναι αδύνατον να μην το θυμάστε.
ΣΟΛΝΕΣ Βοηθείστε με λίγο!
ΧΙΛΝΤΑ Με φιλήσατε , κύριε Σόλνες !
ΣΟΛΝΕΣ Εγώ ;
ΧΙΛΝΤΑ Εσείς ! Με αγκαλιάσατε , μου ρίξατε το κεφάλι πίσω και με φιλήσατε ! Πολλές, πολλές φορές!
ΣΟΛΝΕΣ Ω, μα.... δεσποινίς Βάνγκελ -
ΧΙΛΝΤΑ Θα το αρνηθείτε κι αυτό ;
ΣΟΝΛΕΣ Και βέβαια - θα το αρνηθώ !
ΧΙΛΝΤΑ Πολύ καλά.

ΣΟΛΝΕΣ Δεσποινίς Βάνγκελ ... Μη στέκεστε έτσι, σαν άγαλμα. Όλ' αυτά που είπατε θα πρέπει να τα ονειρευτήκατε . Ακούστε με . Ή μάλλον σταθείτε , μια στιγμή ! Υπάρχει κάποιο μυστήριο σ' αυτή την ιστορία.... κάτι που πάει πιο βαθιά ... Ίσως όλα αυτά , να τα σκέφτηκα. Να τα θέλησα. Να τα ευχήθηκα. Και ύστερα. Αυτό πρέπει να ναι !

ΧΙΛΝΤΑ Ώστε το παραδέχεστε ;
ΣΟΛΝΕΣ Αφού το λέτε.
ΧΙΛΝΤΑ Με αγκαλιάσατε ;
ΣΟΛΝΕΣ Ναι !
ΧΙΛΝΤΑ Ρίξατε το κεφάλι μου πίσω;
ΣΟΛΝΕΣ Πιο πίσω δεν γινότανε !

ΧΙΛΝΤΑ Και με φιλήσατε ;
ΣΟΛΝΕΣ Έφτασα έως εκεί !
ΧΙΛΝΤΑ Πολλές φορές ;
ΣΟΛΝΕΣ Όσες φορές θέλετε !
ΧΙΛΝΤΑ Βλέπετε ; Τα κατάφερα! Σας έκανα και τ' ομολογήσατε !

Ο ΑΡΧΙΜΑΣΤΟΡΑΣ ΣΟΛΝΕΣ
ΕΡΡΙΚΟΣ ΙΨΕΝ

μετ. Μάριος Πλωρίτης

Ακριβέ μου , Βαλμόν..

2011-10-09T17:49:00.007+03:00

ΑΠ' όλα τα παιχνίδια μας , το παιχνίδι του έρωτα είναι το μόνο που απειλεί να διαταράσσει την ψυχή μας.

Και είναι το μοναδικό παιχνίδι στο οποίο ο παίκτης καλείται να εγκαταλείψει τον εαυτό του στην έκσταση του σώματος .

Καρφώνεται πάνω στο αγαπημένο σώμα σαν τον σκλάβο πάνω στο σταυρό

Τα μυστικά που έμαθα στη ζωή μου, φυλάσσονται ξεθωριασμένα στο μυαλό μου, σύμφωνα με τη λειτουργία του ίδιου φυσικού νόμου που μας κάνει να λησμονούμε μετά τη γιατρειά, τις αλλόκοτες εκείνες αλήθειες που μας αποκαλύφθησαν κατά την ασθένεια.

όπως ο φυλακισμένος που όταν ελευθερώνεται -ξεχνά τα βάσανα του

ή όπως ο κατακτητής που όταν περνά ο θρίαμβος του -ξεχνά τη δόξα του

Marguerite Yourcenar (1903-1987)

"Αδριανού Απομνημονεύματα"

το παιχνίδι της Αλίκης

2011-09-26T23:20:00.007+03:00

Τις λύπες εκείνες σας λέω που μ' ακουμπάν και τις μυρίζω στον αέρα

γιατί η λύπη είναι η χαρακτηριστική.

Η πιο χαρακτηριστική των ανθρώπων
και περισσότερο απ' αυτήν καταλαβαίνεις πως υπάρχουν

παρά από τους ίδιους τους ανθρώπους κι απλώνεται κρατά.

Σαν ένα είδος βαρειά καμφορά κι όσο βαστά θα τη βαστάξω πάνω μου
μέχρι να στεγνώσει.

Έσπασε ένα μπουκάλι λύπη εδώ .

ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

θα κρυφτώ μέσα σ΄αυτό το αντίσκηνο

γιατί σα στασίδι και μέσα σ΄αυτόν τον ανθρώπινο λάκο
γιατί έξω απ' αυτόν τον λάκο
γιατί κανείς δεν μπορεί να μ΄αγγίξει και να μου κάνει κακό εδώ που είμαι

και θα κουρνιάσω μέσα σ΄αυτή την γούρνα με τα ανθρώπινα νερά
μέχρι να εξατμιστούν στον καταραμένο ήλιο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ
Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΙΝΕΟΤΗΣ

ΤΟ ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΟ του Μπέκετ μου

2011-09-04T00:13:00.017+03:00

ΠόΤΕ ΠΕΘΑΝΑ ΔΕΝ ξΕΡΩ

Έμενα πάντα με την εντύπωση πως πέθανα γέρος γύρω στα ενενήντα χρόνια, και τι χρόνια, κι ότι το μαρτυρά το σώμα μου,

από την κορυφή ως τα νύχια। Μονάχος στο παγωμένο κρεβάτι απόψε

νιώθω πως θα είμαι μεγαλύτερος από τη μέρα , τη νύχτα που πάμφωτος έπεσε πάνω μου ο ουρανός,

έβλεπα από τα πρώτα μου αβέβαια βήματα στη μακρινή γη, εκείνος ήταν। Γιατί απόψε τρομοκρατούμαι ακούγοντας τον εαυτό μου να αποσυντίθεται, και περιμένοντας τις μεγάλες κόκκινες παύσεις της καρδιάς,

τις ρήξεις του παχέος εντέρου, τις δολοφονίες που αργά εκτελούνται στο κρανίο μου,

τις επιθέσεις στα ακλόνητα υποστυλώματα και των πτωμάτων τη λαγνεία Θα διηγηθώ λοιπόν στον εαυτό μου μια ιστορία,

θα επιχειρήσω να διηγηθώ στον εαυτό μου μια άλλη ιστορία, μήπως και τον ηρεμήσω,

αν και είναι εκεί που νιώθω πως θα είμαι γέρος, γέρος, ίσως και μεγαλύτερος από τη μέρα όταν έπεσα φωνάζοντας ΒΟΗΘΕΙΑ και ήρθε

Εκτός κι αν μέσω αυτής της ιστορίας επιστρέφω στη μετά θάνατον ζωή

Όχι , δεν είναι του τύπου μου να επιστρέφω στη μετά θάνατον ζωή।
Τι μ' έπιασε και ξεσηκώθηκα αφού δεν ήταν ψυχή εκεί। Κανείς δεν με έδιωχνε। ψυχή δεν υπήρχε । Μοιάζει με τρώγλη τούτο που βλέπω τίγκα στα κονσερβοκούτια। Μολονότι δεν βρισκόμαστε στην εξοχή

ίσως κα να είναι απλώς ερείπια, μια ερειπωμένη έπαυλη στα περίχωρα της πόλης, σε κάποιον αγρό।

τόσα καταλύματα που έχω αλλάξει στην πορεία της συντριβής μου, δύσκολα ξεχωρίζω τις τρώγλες από τα ερείπια। ΟΜΩΣ ήταν πάντα ή ίδια πόλη

ΕΓΩ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΟΥ ΧΡΟΝΩΝ ΓΝΩΡΙΖΩ

θα έχω δει και την άλλη αν και δεν το πολυπιστεύω। Ό,ΤΙ λέω ακυρώνεται εκτός κι αν δεν είπα τίποτα।

Μπορεί να πεινούσα

ή να με παρέσυρε ο καιρός

SAMUEL BECKETT

The Calmative (1946)

Φαντασιακού Διαδρομές

2011-08-23T02:05:00.013+03:00

Καθένας μας έχει την υποψία: μήπως μέσα μας υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ανακαλέσουμε;

Μήπως ο ίδιος ο εαυτός μας κρύβεται στα βιώματά του και αδυνατεί να αναδυθεί ατόφιος και ακέραιος;

Το παρόν δεν είναι αθώο

Ενίοτε αφήνει την εντύπωση πολύπειρου νοσοκόμου ο οποίος μας απομονώνει από καθετί επικίνδυνο,

μας παρέχει κατευναστικά, ορθώνει προστατευτικά χωρίσματα

Αρκεί όμως μια αιφνίδια συγκίνηση για να παραδοθούμε στο βάθος του χρόνου μας, δραπετεύοντας από την περιφρουρημένη παροντικότητα

Η θυμική μνήμη είναι κάτι βαθύτερο από τον ίδιο τον άνθρωπο,

άλλωστε δεν είναι συμπτωματικό ότι οι συγκινήσεις και τα αισθήματα ονομάστηκαν «πάθη»

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΗΣ

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ

Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me

2011-06-16T22:30:00.018+03:00

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΡΟΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΕξΗΓΗΣΩ , ΚΑΛΕ ΜΟΥ...

Ήταν όλα τόσο απλά, παράλογα απλά.

Ήσουν για μένα ο τρόμος

και η πλήρωση, το τελετουργικό μου

και η αηδία. Τώρα μόνο η αγάπη υπάρχει.

Και δε λέω πως σε αγαπάω.

Μόνο η αγάπη υπάρχει.

Και είναι καλύτερα έτσι, γιατί όλη μου η ζωή δε θα έφτανε για να σε μισήσω.

Δε θα με ξανακοιτάξεις πια ποτέ με το παλιό σου βλέμμα,

αυτό που σου είχα χαρίσει, και αυτό είναι μια ανακούφιση.

Με το παλιό σου βλέμμα δεν θα μπορούσα να ξεπεράσω την ντροπή,

αυτό το ρήμαγμα.

Έπρεπε να αλλάξω το βλέμμα σου,

καταλαβαίνεις εσύ.

Και τι κακό μπορείς να μου κάνεις τώρα πια με αυτό το βλέμμα;

Κανένα.

Γι' αυτό μην πεις πως δε θέλησες ποτέ σου να με βλάψεις.

Μην το πεις τώρα που είσαι ανίσχυρος

σαν μωρό, μωρό μου,

που είχα ονειρευτεί το θάνατο σου

και μέσα σ' αυτή την έκσταση ζούσα...

Και ονειρευόμουνα πως πέθανες και πέθανες για τα καλά,

έτσι που καμιά δύναμη στον κόσμο να μην κατάφερνε να σου έδινε ζωή.

Κι εγώ να χάριζα στο πάθος μου την εικόνα και την ομοίωση,

θρηνώντας ένα πτώμα. Και τι πέτυχα; Τίποτα ουσιαστικό,

μιας και όταν σε είχα μπροστά μου,

με το σβησμένο σου βλέμμα και το υπάκουο μυαλό σου,

συνεχώς λάθος υπολόγιζα και λανθασμένα λογαριαζόμουν μαζί σου...

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ

ΑΘΩΟΣ ΣΑΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ

fallacy

2011-05-29T20:27:00.019+03:00

Και ούτε αν Σε αγάπησα ποτέ ξέρω με σιγουριά.

Λάτρεψα το ταλέντο που λάτρευες
αλλά δεν είχες,

το παιδί που έδειχνες
αλλά δεν ήσουν

και τα πράγματα που εξ αφορμής σου
τη ζωή μου άλλαξαν.

Πάνω απ' όλα όμως λάτρεψα τη σημασία που είχες για μένα και ας μην ήσουν εσύ αυτός.

Γιατί εσύ μωρό μου,
ήσουν ένα σώμα προκλητικό για τη φαντασία.

Το σώμα από μόνο του δεν φτάνει.
Ούτε μπορείς να το προδώσεις

αφήνοντας το έκθετο να αποκαλύψει την ανθρώπινη πεζότητα και γύμνια.

Το πάθος είναι η πιο έμμονη από τις έμμονες ιδέες
και αν έπεσα στα γόνατα
στη θέα και μόνο του σώματος σου

- στα γόνατα σου και όχι αλλού -

είναι επειδή η σημασία του πάθους,

και όχι μόνο του πάθους αλλά

και του πιο απλού κοινότοπου έρωτα,

ήταν πάντα ανέφικτη για μένα.

Δεν με αγάπησε ποτέ κανένας,

δεν αγάπησα,

δεν επρόκειτο να αγαπηθώ.

Από όλους τους σχετικά ανέφικτους,

τους μέτριους έρωτες
επέλεξα το σπάνιο,

το ολοκληρωτικά ανέφικτο,

το απελπισμένο πάθος.

Το πάθος μου για Σένα

τον μακρινό και αδιάφορο.

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ

ΑΘΩΟΣ ΣΑΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ

" το παθε κι η Δανάη" ..

2011-05-18T10:59:00.006+03:00

Αν είσαι ακόμα εκεί, αν μέσα στο σκοτάδι κάπου,

το πνέυμα σου ακόμα αιωρείται πάνω από τα δίχως βάθος κύματα των ήχων

που ξεσηκώνει μες στη νύχτα η φωνή μου μοναχική στου δωματίου το αντηχείο: βοήθησέ με ! άκουσέ με ! Δες,

γλιστράμε χωρίς να ξέρουμε καν πότε χάνουμε έδαφος , πέφτουμε πίσω εκεί που νόημα δεν βγαίνει κι εκεί παγιδευόμαστε σαν σε εφιάλτη,

εκεί πεθαίνουμε χωρίς καν να ξυπνήσουμε. Μπορεί καθένας να το πάθει. Όποιος ύψωσε σ' έργο ατελεύτητο το ίδιο του το αίμα,

μπορεί να μην αντέχει πια να το κρατά και να το αφήσει -αχρηστεύοντας το βάρος του.

Γιατί το έργο που διαρκεί και τη ζωή τα χώρισε μια παλιά έχθρα που δεν σβήνει. Βοήθησε με, να την νιώσω, να την πω.

RAINER MARIA RILKE

REQUIEM FOR A FRIEND

Αθώος Σαν Αγαπημένος

2011-04-20T21:18:00.011+03:00

ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ, ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙ μου.

Θα ήθελα να είμαι κοντά σου και να σου λέω διαρκώς ιστορίες για σουξέ,
ότι τάχα τις έζησα.

Να σαν τη χτεσινή που ονειρεύτηκα ότι σου ήρθα ντυμένη Μήδεια,

με κοστούμι φτιαγμένο από την κουρτίνα του μπάνιου,

και εσύ με έδιωχνες, λέει , κι εγώ ούρλιαζα

πως απ' όλες τις γυναίκες στον κόσμο εμένα, την αθώα, ξεδιάλεξες γι αυτο το μακελειό και

σε παρακαλούσα να με σκοτώσεις

να τελειώνουμε,

αλλά εσύ δείλιασες και με βρεγμένο μέτωπο, μου είπες πως δεν είσαι και ο πανάγαθος

Φταίει που είμαι ψέυτρα ως και στα όνειρα μου, λατρεμένο μου.

Ποτέ δεν με επέλεξες.

Εγώ σε διάλεξα μέσα σε όλους επιθυμώντας με όλη μου την ψυχή να σε καταβροχθίσω.

Να αφανιστείς να πάψω να σε μέμφομαι.

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ
ΑΘΩΟΣ σαν ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ

OPHELIA's descending

2011-04-09T20:52:00.017+03:00

Θα έχεις ΠΑΝΤΑ ένα κομμάτι μου

γιατί κράτησες τη ζωή μου μέσα στα δυο σου χέρια

H απελπισία είναι αυτή που με ωθεί στην αυτοκτονία

και η οδύνη μου που οι γιατροί δεν μπορούν να τη γιατρεύσουν ούτε και νοιάζονται να καταλάβουν.

Ελπίζω ΕΣΥ να μην καταλάβεις ποτέ

γιατί μου αρέσεις...

μ΄αρέσεις ...

μ΄αρέσεις ...

Aκόμα αυτό το μαύρο νερό

τόσο βαθύ όσο το ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ παγωμένο

σαν τον ουρανό, ασάλευτο σαν την καρδιά μου όταν η φωνή σου χάνεται

Θα παγώσω στην κόλαση

Φυσικά Σ' ΑΓΑΠΑΩ

Μου έσωσες τη Ζωή

Μακάρι να μην το είχες κάνει

Μακάρι να μην το είχες κάνει

Σε παρακαλώ μην με ανοίξεις για να δεις πως πέθανα Θα σου πω εγώ πως πέθανα

4.48 PSYCHOSIS - SARAH KANE

απόδοση Κυβέλης Δραγούμη

Αντίο Κορίτσι Μου...

2011-03-08T14:00:00.009+02:00

ΣΕ ΛΥΠΑΜΑΙ για τα λυπημένα σου μάτια και για την αγωνία του ερεθισμένου από όνειρα επαφής σώματος σου.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Κηδεύοντας την Οφηλία...

2011-03-05T18:33:00.005+02:00

Σ' αγαπώ, μ'ακούς

Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ

Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς

Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

Εγώ ΘέΛΩ Να Κοιμάμαι ΠΛΑΙ ΣΟΥ....

2010-10-25T18:44:00.024+03:00

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,

Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,

Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ' αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,

Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,

Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,

Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,

Και να γελάω με την παράνοια σου,

Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,

και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,

και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,

και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,

και να σηκώνομαι πρώτη για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ' αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,

Και να μη γελάω με τα αστεία σου,

και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ' αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.

Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.

Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,

Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,

Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,

Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερή,
Και νάμαι δυστυχισμένη όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένη όταν με συγχωρείς,

Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ' ήξερα μια ζωή.
Και ν' ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,

Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ' αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,

Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,

Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,

Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου,

και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,

Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες,

και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς

και να διαλύομαι όταν γελάς,

Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,

Και ν' αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ' το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν' αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,

Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ' αγαπούσε,

Και να σου γράφω ποιήματα,

και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ' αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,

Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ' αφήνω να σηκωθείς απ' το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,

Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε,

και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά

εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,

Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδεια χωρίς εσένα,

Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,

Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο

Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,

Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν,

κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ' ζωή σου,

Και να ξεχνάω ποια είμαι,

Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,

ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

sarah kane - CRAVE

ΑΓΑΠΗ τη λένε. ΝΙΚΟΛΑ τον λένε.

2010-10-01T18:18:00.010+03:00

.....Πέφτω σε λήθαργο
.....ξύπνησες

....δεν αντέχω τη μέρα που πάει χέρι χέρι με Σένα....
....δεν αντέχω τη νύχτα ένα ένα ΜΑΖΙ ΣΟΥ....

Αυτό το λένε Έρωτα;
Πώς το λένε αυτό ;
Εδώ τελειώνει η ιστορία.

Όπως άρχισε
Ό τι αγάπησα . ΑΓΑΠΩ.

Απλή ιστορία. Ε ;
Αγάπη τη λένε. Φτάνει ;

ΝΙΚΟΛΑ τη λένε. Φτάνει;
Περισσεύει .

Βήχεις . Τραγουδάς..
Κι εγώ τα χάνω ...
ΝΑ Σ΄ΑΓΑΠΑΩ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ....

Σε ενοχοποιούν οι πράξεις σου,
Σε ενοχοποιούν οι σκέψεις, οι σχέσεις σου
και χαμόγελα που έσβησες.

κάτι μαλακισμένες εικόνες που κουβαλάς σχεδόν ηλιοβασίλεμα.

Μα τώρα βιάσου αργά αργά να γιάνουνε τ' αστραφτερά φτερά μας
τον δρόμο απ'την αρχή να βρούμε και να πάρουμε ...

Στα Ξέφωτα να βγούμε , μην τύχει κι άλλος απο 'μας
νερο να πιουν της λήθης κι έτσι και είναι σαν ΕΜΑΣ

μεγάλα Πάθη πάθουνε κι όπως καταραστήκαμε να μας καταραστούνε ....

Δευτέρα πρωί,(πόσο;), Θεσσαλονίκη

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ - ΜΕ ΛΕΝΕ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

ΜΑΛΒΙΝΑ ΞαΝά και όχι ΠΙΑ απομίμηση ΕρΩτα...

2010-09-20T23:29:00.014+03:00

Όχι Έρωτας , όχι απομίμηση έρωτα, θα πει μοναξιά. Κακό πράγμα η μοναξιά, ένα καλό μόνο έχει. Μόνος δεν είσαι πια αδύναμος. Άκυρη δύναμη η μοναξιά.

Τι να την κάνεις ; Χρήσιμη δύναμη η μοναξιά. Για λίγο. Ίσα για να ξαναβρείς τον εαυτό σου.
Πολλές φορές περίμενα να τελειώσει ο έρωτας, ο -τύπου- έρωτας , για να ξεκουραστώ. Να ησυχάσω

Κάθε φορά παρακαλούσα να είναι αυτή η φορά που θα τελειώσει ο έρωτας, θα ησυχάσω και όμως, θα μείνω. Τα είχα μπερδέψει, φίλε. Γιατί μου τέλειωνε ο έρωτας αλλά δεν άρχιζε η αγάπη. Όταν αρχίζει ο έρωτας θέλεις να το βάλεις στα πόδια . Όσο πιο πολύ θέλεις να το βάλεις στα πόδια τόσο πιο πολύ μένεις... Εγκαθίστασαι.

Όταν τελειώνει ο έρωτας, φεύγεις. Άν αγαπάς μένεις. Ίσως για να αγαπήσεις πρέπει να μην έχει μείνει ίχνος έρωτα. Πρέπει να έχει χαθεί οριστικα και για πάντα η επιθυμία να ξαναερωτευτείς. Ανταγωνισμός ο έρωτας, βία ο έρωτας .

Δεν έχει συμπόνια. Έλεος πουθενά. Τελειώνει ο έρωτας. Χωρίς αγάπη , τελειώνει ο έρωτας, ξένη εσύ.

Ξένος αυτός. Ανελέητη. Δεν αγαπάω φαίνεται. Ή μπορεί και να αγάπησα. Τόσο που να στέρεψε η αγάπη μέσα μου. Άλλο να μην έχει.

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ - ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ

φωτογραφίες του Andrea Shkreli (www.photo-words.com)

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ τον Μπέκετ ΜοΥ ....

2010-09-16T18:28:00.011+03:00

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Πώς γίνεται λέω και από τους τέσσερις Ευαγγελιστές μονάχα ο ένας μιλάει για ληστή που σώθηκε. Ήταν και οι τέσσερις εκεί -ή κάπου εκεί γύρω τέλος πάντων. Και μόνο ένας κάνει λόγο για ληστή που σώθηκε. Έλα Γκόγκο πρέπει να μου ξαναπετάς την μπάλα πότε πότε.
ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Ακούω.
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ο ένας στους τέσσερις.Από τους άλλους τρεις, οι δυο δεν μιλάνε πουθενά για ληστές, κι ο τρίτος λέει πως τον έβρισαν και οι δυο .

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Ποιόν ;
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ε ;
ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Δεν καταλαβαίνω τίποτα.... Ποιόν έβρισαν;
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Τον Σωτήρα.

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Γιατί ;
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Γιατί δεν τους έσωσε.
ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Απ' την κόλαση ;
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Όχι βρε ζώον ! Από το θάνατο.
ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Νόμιζα πως είπες από την κόλαση.

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Όχι, όχι απο τον θάνατο.
ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Ε και λοιπόν ;
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Άρα θα πρεπε να καταδικαστούν κι οι δυο.
ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Μάλλον.
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Μα ο ένας από τους τέσσερις λέει πως ο ένας από τους δυο σώθηκε.

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Ε δεν είναι σύμφωνοι σ' αυτό το σημείο.
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Μα ήταν και οι τέσσερις εκεί. Και μόνον ο ένας μιλάει για ληστή που σώθηκε. Γιατί να πιστέψουμε αυτόν και όχι τους άλλους ;

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Και ποιός τον πιστεύει ;
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Όλος ο κόσμος, Αυτή είναι η μόνη εκδοχή που ξέρουν.
ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Ο κόσμος είναι μαλάκας.

SAMUEL BECKETT - WAITING FOR GODDOT

"μήνυμα φανερής μετάνοιας"

2010-08-29T16:41:00.012+03:00

Είπε ότι απέναντι μου είναι Πάντα ένα ΕΣΥ...

είπε το ΕΣΥ μικραίνει το εγώ μας..

- και στα χέρια ΣοΥ μικραίνω τόσο που με χάνω...

είναι ανάγκη επιβίωσης το ΕΣΥ

ΔΕΝ υπάρχει εγώ αν δεν υπάρχεις ΕΣΥ...

ΕΣΥ είσαι αυτός που με κάνει να είμαι εγώ....

αποσπάσματα απο την παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού (με μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού)

Μια τρύπα να σε προστατεύει απ'τη βροχή ....

2010-08-25T02:11:00.019+03:00

ΤΖΟΥΛΙΑ

Γιατί δε με σκοτώνουν και μένα ; Θα τους άφηνα εγώ να με θάψουν.

Το λαχταρώ να με θάψουν, να γλιτώσω απ’ όλα. Δυο βδομάδες τώρα, δεν έχω σταματήσει το κλάμα. Έλεγα πάντα πως είμαι σκληρή. Ποτέ δεν έκλαιγα και μωρό ακόμα. Πού βρέθηκαν τόσα δάκρυα ; Φαίνεται, δεν έχει στερεμό το δάκρυ.

Έλεγα στράγγιξα πια στο κλάμα, σαν έμαθα πως μου σκοτώσαν το Φρεντ. Τον αδελφούλη μου. Του χτένιζα κάθε πρωί τα μαλλάκια του που πήγαινε σχολείο. Δε... δε... Μετά μου σκότωσαν εσένα. Σε σκότωσαν — ναι ; Δεν το αντέχω άλλο... έτσι πού τ’ ακούω από σένα. Και να ξέρω Πως είσαι... Πως είσαι...

Πιο αβάσταχτο είναι έτσι πού είσαι... Πιο εύκολα θα το ξεχνούσα, αν... Άλλο ήθελα να πω. Ήθελα να σ’ ακούσω. Αχ, αγάπη μου, τι φρίκη που είν’ όλα ! Κάθομαι. και μεθώ. Σιχαίνομαι τον εαυτό μου, κι όμως μεθώ. Τραγουδώ φωναχτά Κι όλοι γελάνε. Ανασκάλευα προχτές ό,τι είναι δικό σου. Είμαι. τρελή.

Κάθομαι κι ανασκαλεύω, καθετί που άφησες, όλη ώρα. Αγγίζω τα ρούχα σου, διαβάζω τα βιβλία σου, τα πιο όμορφα ρούχα είν’ τα δικά σου. Θυμάσαι το τετράστιχο που μου ’γραψες τότε πού ήσουν στο Μπόστον και... Στην αρχή γέλασα, μετά έκλαψα, μετά...

Όμορφο ποίημα... θα γινόσουν πολύ καλός, μπορεί κι ο πιο μεγάλος ποιητής που... Τα χέρια σου δεν κόπηκαν, καλέ μου ; Δε θα το άντεχα αν είχαν πάθει τίποτε τα χέρια σου. Πόνεσες πολύ, γλυκέ μου ; Όμως τα χέρια σου δεν κόπηκαν. Κάτι είναι κι αυτό. Μάθαμε και παρηγοριόμαστε με το τίποτε. Κάποια παρηγοριά αποζητά κόσμος κι είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί. Με τέτοιο πόλεμο κι όλα αυτά.

Καλέ μου, ποτέ δε σ’ έβαζε ό νους μου νεκρό.

Πώς μου φαινόταν, δε σου ταίριαζε νεκρός. Πιο ήσυχη θα ’μουν να σ’ είχαν θάψει σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι

κι ένα σωρό χαζά λουλουδάκια να ξεπηδάνε γύρω στο σταυρό που θα ’γραφε : «ιΟυόλτερ Μόργκαν. Γεννήθηκε το 1913. Πέθανε το 1937». Δε θα μεθούσα πια, θα ’κοβα το τραγούδι φωναχτά, να μη με περιγελάει ό κόσμος. Το πιο αβάσταχτο είναι να βλέπω τα βιβλία σου, στοίβες ολόκληρες, που δεν πρόλαβες να τα διαβάσεις. Σε περιμένουνε. Περιμένουνε τα χέρια σου να ’ρθουν να τ’ ανοίξουν και να —. Ο, άφησέ τους να σε θάψουν, άφησε να σε θάψουν.

Τίποτε δεν απόμεινε πια ! Τρελοί μονάχα — και φορεσιές που δε θα φορεθούν ποτέ πια — κρέμονται άδειες στις ντουλάπες ! Γιατί δε θέλεις ; Όμορφα θα φάνταζε τ’ όνομά σου σε μια σκέτη μαρμαρένια πλάκα, σ’ να πράσινο λιβάδι : «Ουόλτερ Μόργκαν, πολυαγαπημένος της Τζούλια Μπλέικ». . Κι ολόγυρα παπαρoύνες και μαργαρίτες και κείνα τα κόκκινα λουλουδάκια... Πώς τα λένε ;

(Έχει διπλωθεί στα δυο, θρηνώντας σχεδόν. Μια λάμψη πυροβολισμού ξεπετιέται απ'

απ''τα χέρια της, παραπατά, σωριάζεται)

Τώρα μπορούν να βάλουν και το δικό μου όνομα στον κατάλογο των απωλειών.

Πώς τα λένε τα κόκκινα λουλουδάκια, καλέ μου ;

Irwin Shaw

ΘΑΨΤΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

...για το "καλό μου " ...

2010-07-12T22:19:00.007+03:00

Δεν θέλω να κάνω τίποτα στη ζωή μου.

Ίσα να ανασαίνω.

Να κάνει κρύο και να τρώω παγωτό.

Να χώνομαι μετά σε ένα ζεστό μπάνιο.

Τα βιβλία μου, κανένα χάπι το Σαββατόβραδο, χορός μετά. Ένας άνθρωπος να μου πει μια καληνύχτα μετά. Δεν φτάνουν αυτά για μια ζωή ; Κοίτα όμως τι γίνεται. Με το που μπαίνουν σε ένα δρόμο τα πράγματα, ξημερώνει και όλα αλλάζουν.

Μαλβίνα Κάραλη - Πιο πολύ, πιο πολλοί

ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ - ΧΑΙΝΕΡ ΜΙΛΛΕΡ

2010-07-12T18:28:00.018+03:00

ΜΕΡΤΕΙΓ

Βαλμόν. Πίστευα το πάθος σας για μένα σβησμένο. Από πού η έξαφνη αυτή αναζωπύρωση.

Και με τέτοια της νιότης σφοδρότητα. Πολύ αργά το δίχως άλλο. Δεν θα μου φλογίσετε πλέον την καρδιά Ούτε μια φορά ακόμη. Ποτέ πια.

Σας το λέω όχι χωρίς θλίψη. Βαλμόν. Οπωσδήποτε υπήρξαν λεπτά, ίσως θα έπρεπε να λέω δευτερόλεπτα, ένα λεπτό είναι και μια αιωνιότητα, που χάρη στη συναναστροφή σας ήμουνα ευτυχισμένη.

Για μένα είναι που μιλάω, Βαλμόν. Από τα δικά σας αισθήματα τι να ξέρω. Ίσως πάλι θα έπρεπε καλύτερα να ονομάζω λεπτά εκείνα όπου μπορούσα να σας μεταχειρίζομαι, κι αυτό ήταν μια επιτηδειότητά σας ενώ συνδιαλεγόσασταν με τη φυσιολογία μου, για να νιώθω όσα στην ανάμνησή μου εμφανίζονται σαν ευτυχίας συναίσθημα.

Δεν έχετε λησμονήσει πως καταγίνεται κανείς με τη μηχανή αυτή. Μην απομακρύνετε το χέρι σας. Όχι επειδή θα μπορούσα να αισθανθώ κάτι για σας. Η επιδερμίδα μου είναι που αναθυμάται. Εκτός αν της είναι, μιλάω για την επιδερμίδα μου, Βαλμόν, εντελώς αδιάφορο το πώς, σε ποιο ζώο βρίσκεται φυτεμένο το όργανο της φιληδονίας της, χέρι ή νύχι. Όταν κλείνω τα μάτια, είστε όμορφος, Βαλμόν. Ή καμπούρης, αν το θελήσω. Το προνόμιο των τυφλών. Στον έρωτα έχουν τον καλύτερο κλήρο. Η κωμωδία των παρεπόμενων καταστάσεων δεν τους παρέχεται αφειδώς : βλέπουν ό,τι θέλουν να δουν. Το ιδανικό θα ήταν τυφλό και κωφάλαλο. Έρωτας λιθαριών. Σας τρόμαξα, Βαλμόν. Πόσο εύκολα υποκύπτετε στην αποθάρρυνση. Δεν σας ήξερα έτσι. Σας γέμισε πληγές ύστερα από μένα ο κόσμος των Κυριών.

Δάκρυα. Καρδιά έχετε, Βαλμόν. Από πότε. Ή μήπως έπαθε ο ανδρισμός σας ζημιές απ’ όσες με διαδέχτηκαν. Η ανάσα σας αφήνει τη γεύση της μοναξιάς. Αυτή που διαδέχτηκε εκείνην που με διαδέχτηκε σας έδωσε τα παπούτσια στο χέρι. Ο εγκαταλελειμμένος εραστής. Όχι. Μην αποσύρετε την τρυφερή σας πρόταση. Κύριε. Αγοράζω. Αγοράζω εν πάση περιπτώσει. Τα αισθήματα δεν είναι για να τα φοβόμαστε. Γιατί θα ’πρεπε να σας μισώ, αν σας είχα αγαπήσει. Ας τρίψουμε τα δέρματά μας, το ένα με το άλλο. Αχ. η δουλεία των σωμάτων.

Το μαρτύριο να ζεις και να μην είσαι Θεός.

Να έχεις συνείδηση και καμιάν εξουσία πάνω στην ύλη.

Μην είστε βιαστικός, Βαλμόν. Έτσι, είναι καλά. Ναι, ναι, ναι, ναι. Ωραία παίχτηκε, ναι. Τι με μέλει η απόλαυση του κορμιού μου, δεν είμαι κανένα κορίτσι του στάβλου. Το μυαλό μου δουλεύει κανονικά. Είμαι εντελώς ψυχρή, Βαλμόν. Ζωή ΜοΥ, Θάνατέ ΜοΥ, Αγαπημένε ΜοΥ.

" ΕδιΖηΣάΜηΝ ΕΜΕΩΥΤΟΝ "

2010-06-29T23:53:00.014+03:00

Α Ένα αγοράκι είχε μια φανταστική φίλη.

Την πήρε μαζί του να παίξουν στη θάλασσα. Ένας άνθρωπος βγήκε από το νερό και την άρπαξε. Το άλλο πρωί ξεβράστηκε στην παραλία το πτώμα ενός κοριτσιού .

C Έτσι είμαι ΕΓΩ . ΥΠΑΡΧΩ μετέωρη.

Ποτέ ασάλευτη , ΠΟΤΕ μόνο αυτό ή μόνο εκείνο. ΠΑΝΤΑ σε κίνηση,

από το ένα άκρο ως τις απώτατες εσχατιές του άλλου. (...)

C Εγώ είμαι αισθηματοκλόπος ,

κλέβω τον πόνο των άλλων ανθρώπων , τον ενσωματώνω στον δικό μου ώσπου
Α Δεν μπορώ να θυμηθώ
Β Τίνος
C Πια (...)

SARAH KANE - CRAVE

ΛΑΧΤΑΡΩ (απόδοση Τζένης Μαστοράκη)

'ΑΤοΠH & ΑΠροΣΔιόΡιστΟΙ

2010-06-23T19:42:00.008+03:00

...και να τον σκέφτομαι κάθε δέκα δευτερόλεπτα,

θα θελα να ήσουν εδώ.

Τι θα έλεγες. Ποιους θα πείραζες. Πως θα τους ξεσήκωνες. Θα γελούσα. Επιτέλους, θα γελούσα. Μπορεί και να έκλαιγα μετά. Τι σημασία έχει? Γεννημένος για το καλύτερο. Άρα και για το χειρότερο. Μόνο αυτός. Κοινωνικός και αποσυνάγωγος. Την ίδια ώρα. Διαμάντι και ζιργκόν.

Την ίδια μέρα. Το λάγνο ψέμα του και η πιο σκληρή αλήθεια του. Το ίδιο βράδυ. ΤON AΓΑΠΩ .

Δωμάτιο ξενοδοχείου. Έξω μια σκέτη ζωή. Χωρίς αυτόν, κανένα νόημα. Κόσμος χαοτικός, ασυνάρτητος.

Σκότη και άβυσσος. Κοντά δυο χρόνια. ΜONO AYTOΣ. Λεπτός, κορδόνια λυμένα. Ώμοι σκυφτοί, που και που το θυμόταν, έστρωνε την πλάτη του.

Μπαίνει με ένα ύφος απίστευτης πραότητας στο σπίτι μου. Φωταγωγεί. Τον ερωτεύομαι. Τον στέφω. Τον εξοργίζω. Με εξοργίζει. Τον θέλω. Δεν τον θέλω. Δεν τον μπορώ. Ακραία, απόλυτη βία ο έρωτας.

Έρωτας είναι φίλη, τι νόμιζες?

Προσπάθεια για πρόβα ζωής. Μακριά του. Φιλότιμη προσπάθεια. Επί ματαίω προσπάθεια.

Χωρίς αυτόν, πρόβα βυθού, θα προσπαθήσω κι άλλο. Σφίγγω τα δόντια, του στέλνω νοερά μηνύματα, «αν θες να ξέρεις φίλε, είναι καλύτερα χωρίς εσένα. Δεν αγαπάς, είσαι ήρεμη». ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ . Διακοπές και πάω. Φυσιολογική ζωή και τη φλερτάρω. Σαν βουτιά σε φεγγίτη ουρανοξύστη. Μετά άλλος Τρυφώ. «Ούτε με σένα ούτε χωρίς εσένα», λέει αυτή. Και λιποθυμάει. Πρωί και θάβω τη χθεσινή μου θεωρία. Δεν με ενδιαφέρει η τρέχουσα ζωή. ΘΕΛΩ ΤΟ ΧΑΟΣ ΤΟΥ . Αλλά ούτε με αυτόν ΟΥΤΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ .

Μόνο Aυτός. Που ούτε με αυτόν ούτε χωρίς αυτόν. Δεν γίνεται. Ανάθεμα την ώρα που τον γνώρισα. Για να μου θρυμματίσει τη ζωή. Κοίτα τώρα τι μου κάνει.

Τους βγάζει όλους από το τσεπάκι του, σε λαϊκή έκδοση τσέπης. Και τους συντρίβει. Πότε θα τον ξεχάσω? Όταν ακμάσουν τα βρύα και γίνουν σαν τους κέδρους του Λιβάνου. Ποτέ. Πόσες φορές προσπάθησα? Να φύγω μακριά του.

Να μην μπλέξω. Δυσκολεμένη κατάσταση, έκρυθμη κατάσταση. Δεν είδε τίποτα. Τίποτα από τις νύχτες μου μακριά του.

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ - ΣΑΒΒΑΤΟΓΕΝΝΗΜΕΝΗ

homo ludens ...

2010-06-15T21:52:00.009+03:00

Έλα να παίξουμε.

Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου .
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη.

Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)

Θα Σου χαρίσω τους πύργους μου

(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου

Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)

Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου.

Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω ;

(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)

Όλα , και τα άλογά μου θα στα δώσω.

Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω.

Που ξέρει μόνο σ ένα χρώμα να πηγαίνει

Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη

Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου

Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά

Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.

Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.

Μανώλης Αναγνωστάκης - ΣΚΑΚΙ .

de profundis ... amavi ....

2010-06-10T17:28:00.014+03:00

ΕΡΧΟΜΑΙ κι όλο ΕρΧοΜαι από ΠολΥ Μακριά και έτσι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ...

που με ΒΛΕΠΕΙΣ όταν ΕΡΘΩ δεν
μπορείς να φανταστείς ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΟΜΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΔΩ και κάθε φορά ξεκινώ...

και ΕΡΧΟΜΑΙ ...

να Σε δω μ' όλους αυτούς και μ'όλους τους ανθρώπους της γης
ΣΕ ΧΥΝΩ ΠΑΝΩ ΣΤΗν ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΒΗΝΩ .

οΙ ΔΥΟ ΕμΕΙς ...

ΣΕ ΧΥΝΩ ΠΑΝΩ ΣΤΗν ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΒΗΝΩ

οΙ ΔΥΟ ΕμΕΙς πού πάμε με τους ανθρώπους ΕΣΥ ακουμπάς ... κι εγώ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ άφησέ με.

ΝΑ ΔΩ ΠΩΣ ΑΠΛΩΝΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ....

κάθε κίνηση πώς πιάνεις ... πώς μαλάζεις αυτό το μαλακό ανθρώπινο κρέας , πώς τινάζονται οι μακρουλοί μηροί ΣΟΥ σαν τρομαγμένα κεφάλια αλόγων ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΔΩ ..

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Ο Γιατρός Ινεότης

.. De profundis.. clamo ad te Domine..

2010-06-07T01:26:00.009+03:00

Με άρπαξε η τραγική παράλυτή μου μοίρα και απάντησα πως η μοναδική αξιοπρέπεια της ζωής και του θανάτου μας είναι να μην μάθει κανείς κι ο πιο Αγαπημένος . Προπαντός ο πιο αγαπημένος να μην μάθει ποτέ από που έρχεσαι.... πώς έζησες ....

και πώς αγάπησες και πώς πέθανες ....

ΜΗ ΔΙΝΕΙΣ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΜΟΥ είπε ξέγνοιαστα η Κυβέλη... είναι δικά μου , μ' αυτά γεννήθηκα κι ΕΣΥ είσαι το αυστηρό φως που τα φράζει να μη χυθούν ...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ - Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

φωτογραφίες : (δάνειο από την εκπληκτική δουλειά της) Renee Revah

"KAI του μωρού τα Κλάματα Δεν μπορούν να Τον Ξυπνήσουν Μπροστά στη σκευοφόρο"

2010-05-14T13:32:00.013+03:00

ΤΖΟΣΙ , σκύβει πάνω του με χειμαρρώδη μητρική τρυφερότητα: Έτσι μπράβο.Ήρθες για κάτι. Κάντο Aγάπη μου. Γείρε εδώ, κι άκου το δικό σου μετανιωμένο κλάμα πάνω στο στήθος της.(Το πρόσωπο του Τζιμ συσπάται. Το κρύβει στο στήθος της Tζόσι και κλαίει βασανισμένα. Αυτή τον σφίγγει ακόμα πιο πολύ και μιλάει απαλά κοιτάζοντας το φως του φεγγαριού. )

Ε κ ε ί ν η ακούει . Τη νιώθω μέσα στο φεγγαρόφωτο σάμπως σε ασημένιο πέπλο, και ξέρω πως και μ'εμένα με καταλαβαίνει κι εμένα με συγχωρεί και μου δίνει την ευχή της.

(Παύση . Οι λυγμοί του Τζιμ αρχίζουν να σταματούν από την εξάντληση. Εκείνη τον ξανακοιτάζει από πάνω και μιλάει κατευναστικά όπως θα έκανε σε ένα παιδί.)

Έλα τώρα , έλα ! (Εκείνος σταματά, Εκείνη συνεχίζει με απαλό μαλωτικό ύφος..) Παλιόπαιδο ! Ήθελες να φύγεις, να μ' αφήσεις όταν μόλις αρχίζει η νύχτα που σου υποσχέθηκα να σου χαρίσω , η δική Μας Νύχτα ,

που θα ναι διαφορετική από κάθε άλλη νύχτα , μ' ένα ξημέρωμα που δεν θα σέρνεται πάνω σε βρώμικα τζάμια, μα θα ξυπνήσει στον ουρανό σαν υπόσχεση θεϊκής γαλήνης μέσα από τη σκοτεινή Λύπη της Ψυχής .. (Χαμογελάει κάπως περιπαιχτικά)

Μ' ΑΚΟΥΣ Τζιμ ! Σαν Ποιήτρια δεν μιλάω ; Ποιός θα το πίστευε ; Α.. στα σίγουρα ο Έρωτας είναι μια θεσπέσια τρελή φώτιση!
(Παύση. Τον κοιτάζει από πάνω καθώς είναι. Αυτός έχει κλειστά τα μάτια του . Το πρόσωπό του πάνω στο στήθος της φαίνεται ωχρό και τσακισμένο στο φως του φεγγαριού , ήρεμο , με τη στραγγισμένη , εξαντλημένη γαλήνη του θανάτου. Για μια στιγμή αυτή τρομοκρατείται . Αμέσως όμως καταλαβαίνει και ψιθυρίζει μαλακά.)

Κοιμήσου . ( Με τρυφερή φωνή σαν να τον νανουρίζει ) Έτσι μπράβο . Κοιμήσου ήσυχα, αγάπη μου (Τότε με άξαφνη λαχτάρα, γεμάτη αγωνία. ) Ω Τζιμ, Τζιμ μπορεί η Αγάπη μου να σε σώσει, αν το θες πραγματικά !(Κουνάει το κεφάλι της .) Όχι . Ποτέ δεν μπορεί να γίνει αυτό . (Τα μάτια της φεύγουν απ' το πρόσωπό του και κοιτάζουν ψηλά στον ουρανό . Μοιάζει κουρασμένη, τσακισμένη και περίλυπη . Μ' ένα βεβιασμένο , αυτοχλευαστικό χαμόγελο σαν να δικαιολογείται..)

Μα το θεό, ωραίο τέλος στην πλεκτάνη μου, να κάθομαι εδωπέρα σφίγγοντας έναν νεκρό στο στήθος μου, και την ηλίθια φάτσα του φεγγαριού να χασκογελάει από ψηλά , απόλαμβάνοντας το αστείο !

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΩΝ του Ευγενίου Ο Νηλ

Ο Μπαμπάς λείπει ταξίδι για δουλειές ...

2010-05-04T16:18:00.007+03:00

Όσο μπορούν οι άνθρωποι αγαπιούνται ... Όσο μπορέσαμε κι ΕΜΕΙΣ ...

Να το Θυμάσαι αυτό ... Όσο μπορείς να το Θυμάσαι ... Η Μνήμη ξέρεις είναι πιο δυνατή από το θάνατο ..

Στο λέω εγώ που έχω ξεχαστεί αλλά δεν έχω τίποτα ξεχάσει .. Γι' αυτό έζησα με το όνομα σου τόσα χρόνια ..

Λαχταρούσα μια βόλτα ... (..) ..

Κρατώντας το μπράτσο σου σφιχτά όπως κρατάει την άγκυρα η αμμουδιά και τη σκουριάζει ...

Να σκούριαζα στο μπράτσο Σου Λαχταρούσα ...

Έχω μια ανάγκη επιτακτική να είναι χειμώνας , Για να μπορώ να φανταστώ μια Άνοιξη ... Τι είπες ; Είναι Αργά ; ΜΗ λΕς ΑρΓά . Εδώ Ποτέ δεν είναι αργά . Είναι μονάχα η Καρδιά .

Και δεν νυχτώνει . Γι' αυτό ποτέ μη λες ΑρΓά. Να λες Ακόμα , αγάπη μου. ΑΚΟΜΑ ...

Δεν ξέρω άλλη αλυσίδα απ'την ΑΓΑΠΗ που να κρατά τον άλλο δεμένο τόσο ΑΠΟΛΥΤΑ .. Δεν ξέρω κανένα οχυρό που να μην το γκρέμισε το χάδι , ούτε απειλή βαρύτερη από του φιλιού την υπόσχεση ...

ΥΓ 1 : Στις σελίδες του ΑΚΗ ΔΗΜΟΥ χαμένη δώδεκα μέρες μετά ...
ΥΓ 2 : Ο πρώτος τόμος από τα ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΤΟΥ ΑΚΗ ΔΗΜΟΥ ήταν το πρώτο βιβλίο που ξεφύλλισα όταν η ανάγκη κάποιου κειμένου έγινε αβάσταχτη ...

Το Ταξίδι ΠοΥ ΛέΓαμε ....

2010-03-28T21:29:00.009+03:00

Είναι άνοιξη! Απόβραδο. Με πνίγει η άνοιξη. Μου κόβει την ανάσα. Δεν αντέχει πια η ψυχή μου να κουβαλήσει τόση ομορφιά.

Σαν να φορτώσεις στη ράχη μιας κάμπιας ένα κόκκινο ρόδι.
Φουσκώνουν οι φλέβες μου, πονάει το αίμα μου, παλεύουν να βλαστήσουν οι σπόροι μέσα μου

και δεν υπάρχει χώμα για να ριζώσουν. Δεν υπάρχει αρκετό νερό να ποτιστούν.

Όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο, δεν το 'κανα.

Λυπήθηκα τα φίδια, που δεν θα είχαν άλλες φωλιές για να κρυφτούν. Όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό, για ώρα ανάγκης, δεν το 'κανα. Λυπήθηκα τ' αδέσποτα, που διψούσαν. Τώρα... Τώρα, πώς να φυτρώσουν οι βολβοί; Πως να ποτιστούν τα όνειρα...

Παρ' όλα αυτά, δεν λέω πως δεν βρίσκω κάποιες λύσεις. Πάντα υπάρχει ένα ξεχασμένο, άδειο κονσερβοκούτι στην ψυχή μου. Με φτάνει για να φυτέψω ένα λουλούδι, εποχιακό.

-Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο πλάσμα επί της γης, που να υπηρετεί και να λατρεύει τόσο το εφήμερο όσο εσύ! μου είπε κάποτε ένας εραστής μου

. - Αμέ. Υπάρχει. Οι πεταλούδες! του απάντησα.

"Το ταξίδι που λέγαμε"

Αλκυόνη Παπαδάκη

κι αποφάσισες να ζεις ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ ...

2010-03-26T18:49:00.006+02:00

Τις νύχτες νιώθω το μαξιλάρι πάνω μου σαν ταφόπλακα... με παρατηρεί .... Ποτέ μου δεν σκέφτηκα πως θα μπορούσε να έχει τόσο πικρή γεύση η μοναξιά ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ ..

και τώρα να λείπουν τα μαλλιά Σου απ'το προσκέφαλό μου .... Πέφτω, ξαπλώνω μόνη σε ένα άδειο σπίτι ... βουβό..

Η λάμπα σκοτεινιάζει και εγώ απλώνω δειλά τα χέρια μου -ΣΕ ΨΑΧΝΩ- να κρυφτώ μες στα δικά σου ... Πλησιάζω τα χείλη μου εκεί που η φαντασία μου σε έχει τοποθετήσει στο κρεβάτι .... φιλάω τον εαυτό μου ... απελπισμένη , αδύναμη ξυπνάω...

Γύρω μου η κρύα νύχτα μεγαλώνει και ένα αστέρι λαμποκοπάει στο παράθυρο μου ... Ψάχνω ακόμα τα μαλλιά σου.. πού είναι τα ζεστά σου χείλη ; ...

Τώρα που κάθε ηδονή πονάει και κάθε κρασί στρυχνίνη για μένα ... ΠΟΤΕ δεν φαντάστηκα πως θα πονούσε τόσο η μοναξιά ... η μοναξιά που η Απουσία Σου με έχει καταδικάσει ....

HERMANN HESSE

απόδοση Κυβέλη Δραγούμη

ΜΗ ΧΑΘΕΙΣ ΞΑΝΑ .

2010-03-11T15:26:00.014+02:00

ΜΗΝ φύγεις μακριά μου, MH φύγεις Oύτε για μια μέρα ... ΜΗΝ πας μακριά μου ούτε για μια μέρα γιατί ...

γιατί ... δεν ξέρω πώς να Σου το πω...

Η μέρα είναι μεγάλη κι εγώ θα Σε Περιμένω ... ξεχασμένη σε ένα σταθμό άδειο από τραίνα .. άδειο από σένα ... θα χω πια αποκοιμηθεί...

ΜΗΝ με αφήσεις ούτε για μια ώρα.. γιατί τα δάκρυα της οδύνης και της αγωνίας μου θα ενωθούν σε ποταμούς κι όλα θα ρέουν άκοπα εντός μου..

ο κουρνιαχτός που όλη την πόλη πια συθέμελα έχει ταράξει , στερνή σταλαγματιά στην άδεια μου ψυχή... Απελππισμένη μου καρδιά ήρθαν πολλά μαζί για να σε πνίξουν....

..Το σχήμα του κορμιού Σου -μακάρι- ΠοΤέ τους οι ακρογυαλιές να μην το αλλοιώσουν ... κι είθε τα βλέφαρα Σου ποτέ τους να μη δυνηθούν φτερούγισμα μακριά μου...

Ούτε δευτερόλεπτο μοναξιάς ΕσΥ μην μου το δώσεις ...

γιατί ακόμα και σε τούτη τη στιγμή τη μακρινή σου εγώ παντού για Σένα θα γυρνώ ρωτώντας....

Πότε θα γυρίσεις πίσω ; θα μ'αφήσεις στ'αλήθεια εμένα εδώ να πεθαίνω;

ΛΑΧΤΑΡΩ το ΣτΟμα ΣοΥ, τη Φωνή ΣοΥ, τα Μαλλιά ΣοΥ

Pablo Neruda

αποδ. Κυβέλη Δραγούμη